{t4TsUk1} 今日の僕は昨日よりも少しだけ強いはず - Trial : w-inds.

เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นกับเพื่อนในกลุ่มค่ะ

เพื่อนเล่าให้ฟัง รู้สึกเป็นอุทาหรณ์

ก็เลยเอามาเขียน แต่ก็ยอมรับว่าเป็นคนเขียนไม่เก่ง

++++++++++++++++++++++++

เมื่อวาน หลังจากแยกกับเพื่อนประมาณ 4โมงเย็น

M.จังก็ไปนั่งรอคุณพ่อที่บาร์ใหม่

สักพักก็มีคนเข้ามาสอบถาม

เข้ามานั่งข้างๆ

ไม่ได้บอกสักคำ ว่าเป็นใคร ชื่ออะไร มาจากไหน

ไม่ได้ยื่นแบบสอบถามมาให้ แต่ถามให้M.จังตอบแทน

ผ่านไปประมาณ 1 นาที M.จังเริ่มมึนๆ ก็เลยบอกไปว่า คุณพ่อมารับแล้ว

คนสอบถามก็ขยั้นขยอให้ดูแคตตาล็อก

รูปในแคตตาล็อกก็เบลอ กระดาษยับๆ

M.จังก็เลยยกกระดาษเข้ามาใกล้ๆ เพื่อจะได้ดูรูปได้ชัดขึ้น

 แล้วก็ถามชื่อ เบอร์โทร ที่อยู่

M.จังก็เลย บอกชื่่อกับเบอร์โทรปลอมไป แต่ไม่ได้บอกที่อยู่

เพราะสมองเบลอจนไม่รู้จะคิดที่อยู่ปลอมยังไง

ก็เลยบอกไปว่า ขอไม่บอกนะคะ ก็ขยั้นขยอ(อยู่ได้) ว่าอยู่เขตไหน

หลังจากนั้นก็ถามอีกครั้งว่า พ่อขับรถมารับเหรอ

เหมือนจะยืนยันว่า มีคนมารับจริงๆ ไม่ได้เดินกลับคนเดียว

M.จังไหวตัวออกมาได้อย่างหวุดหวิด ใช้สติที่เหลืออยู่ประคองตัวเองมาอีกที่อาคารเรียนรวมได้

พอคุณพ่อมารับ ก็กลับไปที่บาร์ใหม่อีกครั้ง เพื่อดูหน้ามิจฉาชีพ

เดินวนสองรอบแรกไม่เจอ มาเจอรอบที่สาม

เห็นคนที่สัมภาษณ์M.จังกำลังนั่งกันเป็นกลุ่มสัมภาษณ์คนๆหนึ่งอยู่

คุณพ่อก็เลยพาเดินไปเฉียดๆ เพื่อยืนยันว่าใช่คนนั้นมั้ย

ยืนจ้องสักพัก คุณพ่อก็แนะนำให้ไปซื้อข้าวมานั่งกินพลางสังเกตการณ์

คุณพ่อตามM.จังลงไป เพราะไม่กล้าปล่อยให้ไปคนเดียว

ลงไปซื้อไม่เกิน3นาที ขึ้นมาอีกครั้ง กลุ่มนั้นก็หายไปแล้ว รวมถึงคนที่โดนสัมภาษณ์ด้วย

อาการของM.จังคือ

มึน เบลอ การตอบสนองช้าลง แต่ก็รู้สึกตัว มีสติแต่ก็ไม่เต็มร้อย

คุยรู้เรื่อง แต่คิดคำที่จะพูดไม่ค่อยออก ต้องคอยมีคนกระตุ้น

เหมือนโดนสะกดจิต ให้ทำอะไรก็ทำ ทั้งๆที่ไม่อยากทำเลย

คุณพ่อถามว่า หิวมั้ย (ไม่หิว ไม่อยากกิน ไม่แตะ)

ไปซื้อมาสิ (ก็เดินไปซื่อ...)

น้ำล่ะ (มีแล้ว อยู่ในกระเป๋า)

ไปซื้อสิ (ก็เดินไปซื้อ)

+++++++++++++++++++++++

แปลกนะ ตอนที่M.จัง รู้สึกมึนๆ รู้ตัวว่าโดนวางยา

ยังไม่ได้โดนแตะตัวเลย กระดาษก็ยังไม่จับ

แต่ก็ทำให้เบลอได้

ยาอะไร?

ไม่มีสี ไม่ไม่กลิ่น

แล้วทำไมฝ่ายนั้นไม่เป็นอะไรเลย

++++++++++++++++++++++++

แต่ก่อนคิดว่า ภัยแบบนี้ มีจริง แต่คนที่เจอคงเป็นคนที่ซวยจริงๆ เป็นคนส่วนน้อย

แต่หลังจากฟังที่เพื่อนเล่า อย่างน้อย วันนั้นพวกนี้ก็ได้เหยื่อไป2ราย

ถึงแม้เพื่อนของเราจะไหวตัวทันก็ตาม

สถานที่ที่คนพลุกพล่าน ช่วงเวลาเร่งด่วน ยังเกิดเรื่องพวกนี้ได้

สถานที่ที่วางใจ ว่าปลอดภัยแน่ แต่ก็ยังเกิดเรื่องแบบนี้ได้

ต้องยอมรับจริงๆแหละว่า โลกแห่งความจริง โลกภายนอก

มีภัยต่างๆมากมาย มีกับดักตั้งเยอะที่รอเราพลัดตกลงไป 

"รู้จักสังเกต" กับ "ไม่ประมาท" และ "ปฏิเสธให้เป็น" สำคัญที่สุด

สังเกตว่า คนๆนั้น แปลกๆมั้ย เกิดอะไรผิดปกติกับตัวเรารึเปล่า

ถึงแม้แค่เพียงนิดเดียว ก็ "ต้องหนี"

ถึงสติจะเริ่มเลือนลาง แต่ร่างกายยังสามารถพาเราหนีไปได้

เหตุการณ์อย่างนี้ "ชีวิตเรา" สำคัญกว่า "เกรงใจ"

"ความประมาทเป็นหนทางสู่ความตาย"

จริงๆด้วยสินะ...

ป.ล. เพื่อนมั่วชื่อไปว่า "กาญจนา บุญทอง"

ลองเสิร์ชหาดู ดันมีตัวตนจริงวุ้ย OTL

ขอกราบอภัยอาจารย์ท่านนี้มา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ