Yosakoi Soran@J-Education2008

posted on 13 Sep 2008 23:01 by up2ku in memory

 

 

 

ดูปฏิทิน.....ผ่านมาแล้ว2อาทิตย์

 โน้วววววววววว มันยังไม่ช้าเกินไปที่จะอัพ ฮาๆ

 

ประเด็นหลักของวันนี้คือ เข้ามา"ขอบคุณ" 

 

ในที่สุดก็ได้ลงมือทำงานหลังจากศึกษาดูงานมาปีนึง

ตอนแรก กะแสดงเรื่องผีญี่ปุ่น

ไปๆมาๆเต้นโซรันซะงั้น

 

 

 

ไม่ใช่แฮปปี้โซรันของกลุ่มมิโอะจังนะ โน้ววววว

 เต้นโซรันจริงๆ แบบ "จับปลา"

แมนมากกกกกกกกกกก

เพลงที่แปะบล็อกตอนนี้อยู่นั่นแล...

 

รู้สึกดีนะ ที่ได้ทำงานนี้

เพราะทำให้รู้ว่าเพื่อนแต่ละคนจริงๆแล้วเป็นคนแบบไหน

และเพราะงานนี้ ถึงได้เพื่อนดีๆเพิ่มขึ้นมากมาย

เพื่อนที่ยินดีต่อสู้ฟันฟ่า หนักเอาเบาสู้ ไปกับเรา

 

แอบเซ็งนะ พวกที่ไม่ทำอะไรเลย วันสุดท้ายมาทำเป็นพูดดีและได้หน้าไปด้วย

 

เอาวะ ยังไงๆก็เพื่อนกัน (ฮึ่ยยยยยยยยย)

 

เบื้องหลัง"กว่าจะเป็นโยซาโคย โซรัน"

 

-ถามประธานเจอร์ว่าจะแสดงอะไร

-ตอนแรกสรุปว่าละครผี ก็เสิร์ชหาตำนานผีญี่ปุ่น

-คิดว่าไม่รุ่ง เลยเสิร์ชหาไฟล์เต้น

-เจอโยซาโคยโซรัน

-เสนอเพื่อนๆ เห็นด้วย รอรุ่นพี่อนุมัติ

- รุ่นพี่โอเค เริ่มแกะท่า

-จิ้มคนเต้น ทุกคนพร้อมใจ...."กุไม่เต้นได้มั๊ย".....สาด

-เครียด โทรหาเพื่อน(ฝั่งฟ้า) ระบายให้มันฟัง (ซึ่งรู้ทีหลังว่าทำให้มันนนอนไม่หลับ กุขอโทษ)

-น้ำใจเริ่มหลั่งไหลมา  ปิง เรา เต้นแน่ๆอยู่แล้ว เมย์ ขอเต้นด้วยสิ มีน ถึงแม้จะมีปัญหาเรื่องเข่า แต่ก็เข้ามาเต้น มด ที่ไม่ถนัดเต้นเลย แสดงสปิริต เต้นด้วยคน ฝั่งฟ้า แบกคอม ลำโพง(ใหญ่มาก) มาให้ใช้ซ้อมทุกวัน แถมเป็นเมเนเจอร์ไปในตัว

-ยังขาดสองคน มัดมือชกเพื่อนมา แต่ก็ไม่ค่อยมาซ้อม

-ตำแหน่งผู้ชายได้ท่าครบ เหลือเก็บไลน์ และรอซ้อมรวมกับผู้หญิง

-ซ้อมต่อไป ซ้อมแม่งทุกวัน จนเริ่มไม่รู้จะซ้อมไปทำไม

-เริ่มคุยกับฝ่ายพร็อพ และฝ่ายการแสดง ผลคือ มันยังไม่ทำอะไรเลย

-ทึ้งหัว ฝั่งฟ้าเริ่มวางแผน

-ไปหาผ้ามาตัดยูคาตะผู้ชายกับเมย์และมีนที่พาหุรัด (โอ้ว พธมทั้งตลาดเลย เริ่ด)

ซื้อพัด ผ้าชีฟอง สีอคิลิก พู่กัน แปรง ทุกอย่างที่ฝ่านพร็อพต้องทำ แต่พวกเรากลับทำเอง

-ขอบคุณคุณพ่อและคุณแม่ของเหม่เม๊ที่ขับรถรับส่งเกษตร-พาหุรัดค่ะ

-โทรถามรัน ว่าน้องกิชื่อไรนะ จะไปร้านตัดที่น้องแนะนำ

-โทรหาร้าน สอบถามความสะดวก โอเค

-ไปที่ร้าน ถามราคา โทรหาทุกคน ราคานี้โอเค นัดวันรับ

-ซ้อม ซ้อม ซ้อม และ ซ้อม

-ผู้หญิงเริ่มมาซ้อม เริ่มคิดว่า จะล้นเวทีมั๊ย

-โทรถามเจเอ็ดถึงขนาดเวที โอ้ว ตกเวทีกันระนาว

-ตัดสองคนที่โดดซ้อมทิ้ง

-โทรบอกป้าว่าตัดเหลือห้าตัวจากเจ็ด ทำให้ได้ชุดเร็วกว่าที่คิด

-ไปรับชุด ใส่ซ้อม ง่ะ ชายเสื้อยาวไป

-แบกจักรมาที่มหาลัย เย็บขึ้นเองแม่ง

-ซ้อมๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

-เอาพร็อพที่ต้องทำไปกองที่หอใน

-ว่าง ไปช่วยฝั่งฟ้าทำพร็อพ ระบายสีๆๆๆๆๆ

-กลับไปจิกฝ่ายการแสดง สุดท้าย งานก็ตกกลับมาที่ฝั่งฟ้า

-เหนื่อย ท้อ ล้า ทำไม งานเจอร์ หน้าตามหาลัยแท้ๆ ทำไมมีคนกระตือรือร้นไม่ถึงครึ่งเจอร์

-ซ้อมต่อไป เริ่มไปจองห้องกระจก

-ผู้หญิงได้ท่าเกือบครบ เลยขนพร็อพมาซ้อมรวม

-ไม่มีคนขนพร็อพกลับบ้าน เอาไปทิ้งไว้ที่หอใน(หอฝั่งฟ้า) อีกละ

-ฝ่ายการแสดงเริ่มกระดิก ทำพร็อพประกอบการแสดง

-ฝ่ายแต่งบท ไม่ทำอะไรเลย ฝั่งฟ้าทำอีกแล้วครับ

-ฝั่งฟ้า ผู้ทำเบื้องหลังทุกอย่าง ยังต้องไปแสดงละครด้วย โอ้แม่เจ้า

-ไอ้มีน เข่าอาการกำเริบ......ใจเริ่มไม่ดี

-เริ่มซ้อมใหญ่ ตีตารางหลังยูคาตะ รอให้"ฝั่งฟ้า"เขียนพู่กันให้

-เขียนว่า คาเซะ ซะ รู โตะ (ออกเสียงคล้ายเกษตรศาสตร์) แปลว่า เส้นทางที่เม็ดทรายและสายลมพัดผ่าน คิดโดย เหม่เม๊

-ซ้อมใหญ่วันที่สอง โดนแย่งห้อง ต้องไปซ้อมห้องเล็ก ห้องใหญ่"วงคัฟเวอร์ในตำนานจะซ้อม"

-ของขึ้นดิ เพราะหนึ่งในวงนั้นก็รุ่นพี่เรา

-ทำใจ ห้องเล็กก็ห้องเล็กวะ ได้ขนาดเวทีพอดี

-ฝั่งฟ้าแจกบท อิฝ่ายแสดงละครบ่นอีก ยาว.......ไอ้.......

-ทุกอย่าง เป็นรูปเป็นร่างสมบูรณ์?ในสองวันสุดท้ายก่อนวันจริง

-บางคนเห่าว่า อยากรันทูจริงๆกับเสื้อผ้า เอาแบบของจริง (เหอๆ ทำไมเพิ่งคิดได้อ่ะ)

-ไปนั่งชิวที่ค็อฟฟี่ช็อปกับฝั่งฟ้า ในวันซ้อมวันสุดท้าย

 

 

วันจริง

-แหกขี้ตาตั้งแต่ตีห้า อาบน้ำ แต่งหน้า เซ็ตผม

-พร็อพที่ฝ่ายพร็อพต้องรับผิดชอบ กลายเป็นฝ่ายเต้นแบกเอง (เอาเห๊อะ)

-ยืมยูคาตะไอมา เพราะขาดไปตัวนึง ขอบคุณแอนที่เอามาส่งให้

-แต่งตัวให้เพื่อนๆ พี่ใหม่มาช่วยแต่งหน้า

-ลองแผ่น เครื่องไม่อ่าน อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก

-วิ่งวุ่น ทำไงดีๆ

-เหม่เม๊ไรท์สำรองมา แบบครบทุกสกุล ซาบซึ้ง

-เริ่มขึ้นแสดง.......และ จบแล้วโว้ย

-ถ่ายรูปๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

-เพื่อนจะใส่ยูคาตะไอไปงานเจเฟส พอบอกว่าเจ้าของชุดอยู่ที่งาน ชักสีหน้าใส่......อ้าว....กุผิด???

-เปลี่ยนชุด แปลงร่างพร้อมไปเจเฟส....

 

หลังงาน

-วางแผนไปกินหมูกะทะกัน

-วางแผนลับ ซื้อของขวัญให้ฝั่งฟ้า

-แอบไปซื้อของขวัญที่เดอะมอลล์

-ถึงเวลา ก็กินกันอย่างเอาเป็นเอาตาย

-ให้ของขวัญฝั่งฟ้า เห็นท่าทางดีใจของเพื่อนแล้วก็อดยิ้มไม่ได้

-จบงานแล้ว หายเหนื่อยกันแล้วเว้ยยยยยยยยยยยยยยยย ภูมิใจเว้ยยยยยยยยยย

-ได้ยินเสียงลือเสียงเล่าอ้าง ว่าคนที่ไม่ทำอะไรเลย บ่นว่า เหนื่อยกับงานนี้มาก.....เอ่อ....

 

ขอบคุณ ทุกๆคนที่"ร่วมกันทำงาน"ตั้งแต่ต้นจบจน

ขอบคุณ ไอซ์ ที่แกะท่าและแปลงท่าผู้หญิง

ขอบคุณ บิ๊ว เปีย ปุ๋ม ปั๊ง ที่มาเต้นเป็นผู้หญิง

ขอบคุณ ฝั่งฟ้าจริงๆ ถ้าไม่มีแก มันจะเป็นยังไงนะ

ขอบคุณ ผู้ปกครองของเพื่อนๆทุกคน ที่ไปชมผลงานของพวกหนูนะคะ

ขอบคุณ ตากล้องในงานทั้งหลาย

ขอบคุณ ฮาไนเซนเซ และ ซูซูกิเซนเซ ที่มาดูพวกเราทั้งๆที่มีธุระด่วน รักเซนเซ.....

ขอบคุณ มิตรภาพดีๆที่มีให้กัน ถ้าไม่มีงานนี้ เราคงไม่รักกันขนาดนี้....เนอะ

ขอบคุณ รูปจาก.....(จากใครนะฝั่งฟ้า กุลืม)

ขอบคุณ ......(ทุกอย่างที่คิดว่าตกหล่นไป)

แล้วลุยกันอีกที งานบุงคะไซ

 

SORAN!!!!!!!!!!! BANSAI!!!!!!!!!!!!

edit @ 19 Sep 2008 16:52:02 by T4tZl_lK1

Comment

Comment:

Tweet

ดูจากรูปแล้ว...


แหกกกก ให้ได้มากกว่า 90 องศา !!!!


มาซ้อมส่วนของเรากันเต๊อะ!!

#6 By RinChiiz♥ on 2008-09-18 21:23

เฮ้ย...เพิ่งได้มาอ่านว่ะ ฮ่าๆๆ

เปิดมานี่เพลงขึ้น ฉันหลอนนะโว้ยแก

แต่จะว่าไปพอได้มาดูว่าย้อนหลังเป็นไงก็แบบว่า...
จบมาได้ไงวะเนี่ย ฮ่าๆๆๆ

เอาล่ะ ต่อไปพวกเราก็มีงานอีกนี่หว่า...ยังไงก็ต้องพยายามกันต่อไปว่ะ

ปล.จิงๆฉันก็แอบเคืองคนไม่ทำงานแต่มาบ่นว่าเหนื่อย...แม่จะเอาธงพาดให้

#5 By MeeN on 2008-09-17 08:31

รู้สึกงานนี้ชือตรูเต็มเอนทรี่....

รูปจากคนหน้าแป้นแถวๆ นี้น่ะ ยังมีรูปจากพี่ย้งอีก แต่คอมเน่าซะก่อน เลยยังไม่ได้ให้ ถ้าพรุ่งนี้ไม่ลืมจะเอาแผ่นไปให้ละกัน


โอทสึกาเรซาม๊าาาา


ปล. ตอนนี้หมอนเน่าๆ ไงไม่รู้อ่ะแก sad smile

#4 By Fung-Fa on 2008-09-14 19:49

ท่าทางเหนื่อยมากมาย
คนไม่ได้ทำอะไร คนอื่นไม่รู้ แต่ตัวเองรู้น้า
ชั่งเค้าเหอะ คงรู้สึกบ้างในส่วนลึก

ตัวเองเก๊งเก่ง><

#3 By Seiz on 2008-09-14 18:25

เจ้ไม่ได้ไป อดsad smile
งานสมบูรณ์แร้วสินะ

ยังไงเราก็ทำหน้าที่ของเราได้ดีแร้ว
พวกที่ไม่ทำอะไร..สักวันเค้าจะรู้เอง
ว่าตัวเค้า..มีความสำคัญมากแค่ไหนในทีม
เมื่อเค้าทำงานร่วมกับคนอื่น..

#1 By ..KrU คือ KAI.. on 2008-09-14 05:47